Από την αναμονή προς την αναγνώριση – Η πορεία του Ελληνικού Ραδιοερασιτεχνισμού (Παλαιοβιβλιοπωλείο)

Περιγραφή

Το βιβλίο αυτό πραγματεύεται την πραγματοποίηση ενός ονείρου. Γιατί όνειρο -και μάλιστα τολμηρό- ήταν η αναγνώριση του ραδιοερασιτεχνισμού στη χώρα μας. Oνειρο, που για να πλησιάσει προς την πραγματοποίησή του χρειάστηκαν επίμονες και μακροχρόνιες προσπάθειες και μεγάλη περίοδος αναμονής.
Ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά του αιώνα που φεύγει ήταν η ραγδαία εξέλιξη των ηλεκτρονικών, ιδιαίτερα στον τομέα των τηλεπικοινωνιών. Σ’αυτή την πραγματικά εντυπωσιακή εξέλιξη, σημαντική ήταν -και είναι- η συμβολή των ραδιοερασιτεχνών. Ο ραδιοερασιτεχνισμός, μιά από τις αρχαιότερες δραστηριότητες ραδιοεπικοινωνίας, ξεκίνησε στο κατώφλι του 20oυ αιώνα, αμέσως μετά την ανακάλυψη του ασυρμάτου και απλώθηκε με γρήγορο ρυθμό σ’όλο τον κόσμο.
Ομως στη χώρα μας οι πόρτες προς το όμορφο, χρήσιμο και διεθνώς καταξιωμένο αυτό χόμπυ κρατήθηκαν για πολλές δεκαετίες ερμητικά κλειστές. Αρθρα στα περιοδικά πυρπολούσαν τις καρδιές των νέων, αλλά ο δρόμος προς την πολυπόθητη άδεια, ακόμα κι’όταν δεν ήτανε ολότελα κλειστός, ήταν γεμάτος εμπόδια.
Έτσι ο -επίσημα αναγνωρισμένος-Ελληνικός ραδιοερασιτεχνισμός άργησε πολύ να εμφανιστεί και να προχωρήσει. Μετά πάροδο ενός και πλέον αιώνα από την ανακάλυψη του ασυρμάτου, ύστερα από μακρά περίοδο αναμονής, μόλις τώρα βαδίζει προς την ουσιαστική του αναγνώριση.
Οπως σημείωνα στο περιοδικό της Ένωσης Ελλήνων Ραδιοερασιτεχνών, αν θέλουμε να γίνει το χόμπυ μας περισσότερο γνωστό και να μη δυσφημείται, θα πρέπει πρώτα εμείς οι ίδιοι να είμαστε καλά ενημερωμένοι πάνω στον ραδιοερασιτεχνισμό και την Ιστορία του (“SV Νέα” τ.3 Oκτ.1988 σ.23) .
Tί ενδιαφέρον μπορεί να έχει όμως η Ιστορία για κάποιον που έχει πάθος με την Τεχνολογία; Παρασυρμένοι στον ανεμοστρόβιλο μιάς ξέφρενης τεχνολογικής εξέλιξης που πάει να ξεχάσει τον ανθρώπινο σκοπό της και θαμπωμένοι από τη λάμψη της υπερκατανάλωσης, φτάσαμε να θεωρούμε κάθε αναδρομική ματιά σαν οπισθοδρόμηση και σαν εμπόδιο για την πρόοδο.
Κι’όμως, τέτοιες ματιές βοηθάνε στην πρόοδο, ενώ σε οπισθοδρόμηση θα μπορούσε να μας οδηγήσει και το να κλείνουμε τα μάτια για ό,τι πέρασε. “Ουδέν καινόν υπό τον ήλιον” και πραγματικά πολλές από τις ιδέες που χρησιμοποιούνται σήμερα είχαν διατυπωθεί πολλά χρόνια πριν, ενώ λάθη που έγιναν κάποτε δυστυχώς επαναλαμβάνονται.
Οσο χρήσιμη είναι η Ιστορία του χόμπυ μας για τους νέους, τόσο ενδιαφέρουσα είναι για τους παλιότερους, που διαβάζοντάς τη θυμούνται με νοσταλγία πράγματα που έζησαν. Ακόμα πολλές πτυχές της σίγουρα θα ενδιαφέρουν κι’άλλους, που δεν έχουν άμεση σχέση με το χόμπυ.
Η πορεία του Ελληνικού ραδιοερασιτεχνισμού δεν μπορούσε να είναι εύκολη και χαρούμενη. Συννυφασμένη με την Ιστορία αυτού του τόπου, είναι μιά πορεία πικρή, ένας δρόμος μετ’εμποδίων για την επίσημη αναγνώριση και τη νομοθετική κατοχύρωση. Αυτό την κάνει να διαφέρει ριζικά από την αντίστοιχη άλλων χωρών.
Το μοναδικό σχετικό βιβλίο δεν γράφτηκε από Ελληνα. Ο τίτλος του δεν αναφέρεται στον Ελληνικό ραδιοερασιτεχνισμό, αλλά στους “Ραδιοερασιτέχνες της Ελλάδας”. Και, για πολλά χρόνια από τη χορήγηση των πρώτων αδειών, στους ραδιοερασιτέχνες που “αλώνιζαν” σ’αυτή τη χώρα οι Ελληνες αδειούχοι δεν ήταν παρά μιά ασήμαντη μειονότητα. Ο Norman F. Joly, G3FNJ, κάθισε και το έγραψε. Εμείς που γκρινιάζουμε, τί κάναμε για την Ιστορία μας;
Ο αείμνηστος Γ. Γεράρδος, SV1AG, είχε ασχοληθεί με τη συστηματική αναζήτηση υλικού. Δεν πρόλαβε όμως να εκδώσει τα σημαντικά ιστορικά στοιχεία, που πιθανότατα θα είχε καταφέρει να συγκεντρώσει.
Ηδη ο Ελληνικός ραδιοερασιτεχνισμός έχει μπει σε νέα φάση, σε μιά μεταβατική περίοδο. Καθίσταται λοιπόν περισσότερο επιτακτική η ανάγκη ενός απολογισμού.
Αυτοί οι λόγοι, το ενδιαφέρον μου για την Ιστορία του χόμπι και η παραίνεση φίλων ραδιοερασιτεχνών (SV1HE, SV1DC, SV1TN κ.ά) με οδήγησαν στο γράψιμο αυτού του βιβλίου.”