Θρησκεία και επιστήμη (Παλαιoβιβλιοπωλείο)

Περιγραφή

Ειπώθηκε ότι ο προηγούμενος αιώνας, αιώνας της δικτατορίας του αριθμού, μολυσμένος από τον “ιό της ανάγκης”, είχε κατακλυσθεί από μία “αιτιοκρατική μανία”, όπου μέσω της Τεχνολογίας επιδιωκόταν να αντικατασταθεί η Φύση με μία ανθρώπινη προβολή. Και ναι μεν όλοι μπορεί να συμφωνούν στην αυθεντικότητα και τον σεβασμό απέναντι στη Φύση, δηλαδή τη “σωτηρία” της μέσω του ανθρωπίνου προσώπου, όχι όμως και σε μία υποκατάστατη φαντασιακά καρικατούρα της. Η επιστημονοκρατική Αιτιοκρατία, αναπληρώνοντας τον “θάνατο του θεού” και τον παθητικό Μηδενισμό, εξασφάλισε μεν στον άνθρωπο του εικοστού αιώνα την καθυπόταξη της Φύσης, την κυριαρχία του πάνω στον κόσμο, ένα αίσθημα αυτοδημιουργίας, εσωτερικής καταξίωσης, παντοδυναμία και υπεροχής, αλλά ταυτόχρονα τον απογοήτευσε με τις παράπλευρες καταστροφικές συνέπειες της τεχνοεπιστήμης και τελικά τον διέσπασε σε ποικίλες ιδεολογίες και αναρίθμητες αιρέσεις. Είναι ορατό πλέον από παντού ότι διανύουμε ήδη μία εποχή πνευματικής κρίσης. Ο δυτικός καταναλωτικός τρόπος ζωής (κατανάλωση τεχνολογικών, γνωστικών, εμπειρικών και “πνευματικών” αγαθών) διέρρηξε τα φράγματα ασφαλείας που οριοθετούσαν οι λαϊκές και οι πνευματικές παραδόσεις. Η παγκοσμιοποίηση και η πολυπολιτισμικότητα δεν μπόρεσαν τόσο εύκολα, όσο τουλάχιστον πίστευε, για παράδειγμα, ο Μεταμοντερνισμός, να προωθήσουν μία πλουραλιστική κοινωνικά λήψη αποφάσεων. Ορθά, γι’ αυτό ο Αμερικανός καθηγητής Stephen Carter, ονόμασε τον πολιτισμό μας “πολιτισμό της δυσπιστίας” (1993). Έτσι, σήμερα ο μετανεωτερικός Ανορθολογισμός, Ατομικισμός και Μηδενισμός, μη έχοντας πουθενά αιτιοκρατικά και “συγκροτητικά” ερείσματα, φαίνεται ότι παραπαίει· τόσο ο Υποκειμενισμός της Φιλοσοφίας, της Επιστήμης και εν γένει του κοινωνικού βίου, όσο και ο Σχετικισμός των νόμων, των Αρχών και των αξιών, οδηγούνται στην ίδια την αυτοκατάλυσή τους.