Λέων Τολστόϊ: Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς-Η σονάτα του Κρώϋτσερ-Κράτος Ζόφου (Παλαιοβιβλιοπωλείο)

Περιγραφή

Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς

Μια μυστηριώδης ασθένεια φέρνει τον Ιβάν Ιλίτς κοντά στο θάνατο. Καθώς το τέλος μοιάζει σιγά σιγά να πλησιάζει, ο επιφανής δικαστικός δεν μπορεί πια να κρύβεται πίσω απ’ τις ψευδαισθήσεις που όριζαν τη ζωή του κι αναγκάζεται να τη δει κατάματα, με νηφαλιότητα και ειλικρίνεια. Αυτό που σταδιακά ανακαλύπτει είναι οδυνηρό – υπάρχει άραγε ακόμα χρόνος να το αλλάξει;
Με το “Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς” ο μεγάλος Ρώσος κλασικός αποδεικνύει ότι είναι τεχνίτης και της μικρής φόρμας. Η νουβέλα αυτή, που αποτελεί το αδιαμφισβήτητο αριστούργημα της ύστερης δημιουργίας του, συγκινεί μέχρι σήμερα το αναγνωστικό κοινό, έχει προκαλέσει το θαυμασμό συγγραφέων όπως του Ρολλάν, του Κορτάσαρ και των υπαρξιστών κι αποτελεί πηγή έμπνευσης για σκηνοθέτες μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο Κουροσάβα.

Η σονάτα του Κρώϋτσερ

Στο βαγόνι κάποιου τρένου, ένας ιδιόρρυθμος άντρας αφηγείται σ’ ένα συνεπιβάτη του πώς έφτασε στο σημείο να σκοτώσει τη γυναίκα του – και μέσα απ’ την αφήγησή του μιλάει για τις ερωτικές σχέσεις, την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα, τη νόμιμη πορνεία του γάμου, την υποκρισία που περιβάλλει τη σεξουαλική συμπεριφορά. Σ’ ένα συνηθισμένο σκηνικό, ο ήρωας του Τολστόι εκφράζεται με ωμή ειλικρίνεια εκπλήσσοντας το συνταξιδιώτη του αλλά και τον αναγνώστη, που αναρωτιούνται τι είναι αυτό που σοκάρει περισσότερο: ο κυνισμός του πρωταγωνιστή ή η αλήθεια που αποκαλύπτει;

Κράτος Ζόφου

Η “Δύναμη του σκοταδιού” (ή “Κράτος του ζόφου”, όπως μεταφραζότανε παλιότερα) κρατάει ακόμα και σήμερα την ιστορική σημασία της πιο ρωμαλαίας αγροτικής τραγωδίας που γέννησε η περίοδος του νατουραλισμού και το Ζωντανό πτώμα χαρακτηρίστηκε απ’ το Λένιν σαν μια “υπέροχα δυνατή και άμεση διαμαρτυρία ενάντια στην κοινωνική ψευτιά και υποκρισία”.